Meedoen als medicijn: stap voor stap richting herstel

Even voorstellen

Ik ben Patricia, 49 jaar. Twee jaar geleden ben ik terugverhuisd naar het Oude Centrum van Den Haag, de buurt waar ik ben opgegroeid. Nu woon ik dichtbij mijn familie. Mijn leven is stabieler dan ooit, maar dat ging niet vanzelf. Ik heb een moeilijke jeugd gehad. Daardoor kreeg ik later last van depressie en straatvrees. Toch heb ik stap voor stap mijn leven weer opgebouwd. Meedoen en werken hebben mij daarbij geholpen.

Jarenlange inzet voor de buurt

Lang voordat ik bij de post ging werken, deed ik al vrijwilligerswerk. Bijna 18 jaar hielp ik bij De Sprong, het buurtcentrum in mijn wijk. Ik ondersteunde buurtbewoners en zorgde dat mensen zich welkom voelden.

Ik weet hoe het voelt om eenzaam te zijn. Daarom wilde ik altijd iets betekenen. Toen De Sprong stopte, wilde ik iets nieuws doen voor de buurt. Samen met een buurtbewoner begon ik een koffieochtend. We overlegden met de gemeente en de opbouwwerker. Zo ontstond het BuurtHonk. Nu is het een plek, waar ook warme maaltijden voor ouderen en eenzame mensen worden geserveerd.

Ik help daar nog steeds op mijn vrije dag. Het is fijn als mensen ergens terechtkunnen. Je ziet dat het echt iets doet.

"Herstel gaat niet in één keer. Bij mij ging het stap voor stap: vrijwilligerswerk, werk en contact met anderen. Dat gaf mij kracht. Ik vertel mijn verhaal om te laten zien dat meedoen helpt."

Van vrijwilliger naar werknemer

Vijf jaar geleden kreeg ik begeleiding thuis van Anton Constandse. Dat gaf mij steun en structuur. Later kreeg ik ook hulp om mijn werk te behouden.

Via een kennis uit de buurt mocht ik meelopen als postbezorger. Dat vond ik leuk: buiten zijn, mensen ontmoeten en lekker bewegen. Nu werk ik vijf dagen per week als postbezorger. Ik bezorg post in verschillende wijken, ook bij de Haagse Markt. Zondag en maandag ben ik vrij. Daarnaast werk ik als depotchecker. Samen met een collega open en sluit ik het depot, maak het schoon, sorteer post en zet koffie en thee klaar.

Trots op mijn groei

Ik heb mijn werkuren langzaam opgebouwd. Ik ben uit de uitkering en werk nu bijna volledig. Soms moet ik door mijn gezondheid mijn werk aanpassen, bijvoorbeeld met een loopkar of in dalwijken, maar dat doet niets af aan mijn inzet.

Ik ben trots op wat ik al bereikt heb. Vroeger dacht ik dat ik nooit meer zou kunnen werken. Nu werk ik in mijn eigen wijk, heb ik ritme en voel ik me nuttig.

Meedoen geeft kracht

Ik sta bekend om mijn zorgzaamheid. Bij feestdagen koop ik zelf kleine attenties voor mijn collega’s, zoals een zakje lekkers met Sinterklaas.

Dat vind ik gewoon leuk om te doen. Het zorgt voor een fijne sfeer en mijn collega’s waarderen het enorm. Het sociale contact geeft mij energie. Ik kan met iedereen goed opschieten. We helpen elkaar en er wordt veel gelachen. Ook op straat ken ik veel mensen. Dat geeft mij het gevoel dat ik erbij hoor.

Omgaan met moeilijke tijden

De herfst en winter blijven lastig. Dan voel ik me soms somber. Maar dankzij werk, vrijwilligerswerk en beter inzicht in mijn grenzen gaat het nu goed. Ik maak het thuis gezellig met lichtjes en plan leuke dingen. Onlangs ging ik met mijn moeder, zus en nicht een paar dagen naar Duitsland. Dat was echt heerlijk.

Stap voor stap vooruit

Mijn herstel ging stap voor stap. Vrijwilligerswerk gaf mij het eerste duwtje. Werken gaf houvast. Meedoen zorgt dat ik me weer deel van de samenleving voel.

Het belangrijkste? Dat ik ergens nodig ben en dat ik ertoe doe. Dat gevoel helpt mij elke dag. Met steun van mijn begeleiding voel ik dat ik mijn eigen kracht weer kan vertrouwen. Het laat me zien dat ik wel iets kan bereiken, ook al leek dat vroeger onmogelijk.